Słodko

Jeszcze wiemy o Filipinach bardzo mało, prawie nic. Ale z naszych wstępnych obserwacji wynika, że bardzo wiele potraw jest tutaj albo mięsnych albo słodkich.

Przykładowo: chleb jest słodki. W sprzedaży głównie chleb tostowy (słodki) lub miękkie pseudo-bułki (też słodkie a do tego paskudne). Czegoś, co by choć trochę przypominało polski chleb jeszcze nie znaleźliśmy.

/Jak tylko uda się uruchomić piekarnik, spróbuję upiec zwykły chleb. Spokojny jest tak tego spragniony, że już mi kupił pół kilo drożdży.../

Kilkakrotnie natrafiliśmy na dość dziwne dla nas połączenie, słodkiej (czasem też nadziewanej dżemem) bułki posypanej żółtym serem albo żółtym serem i czekoladą.

Bułka z serem i czekoladą Choco Ensaimada

Po lewej słodka bułka z serem, po prawej słodka bułka bez sera.. (obie paskudne)

A tutejszy żółty ser bardziej smakuje jak nasz topiony i nie trzeba go przechowywać w lodówce. Co przy tych temperaturach oznacza tylko jedno - jest w nim mnóstwo chemii.

Kupując coś w spożywczaku, staramy się rozszyfrowywać etykiety, czy przypadkiem produkt nie zawiera mięsa. I niestety widzimy, że sporo jest tutaj śmieciowego jedzenia :( Dlatego wolimy jedzenie z budki (tam przynajmniej nie do końca wiemy co jest w środku), ale w naszej dzielnicy niewiele jest takich miejsc.

Na marginesie:

Czasem podaję w opisach ceny produktów w pesos, najprostszy przelicznik, to odciąć jedno zero i trochę mniej.. czyli 100 pesos po przeliczeniu różnych bankowych i kantorowych prowizji to jakieś 8 zł.

Zarobki i ceny różnią się istotnie w zależności od regionu a nawet dzielnicy.

Uliczne jedzonko

Jedzenie to tutaj temat rzeka i na pewno nie raz będziemy go poruszać. :)
Wiele potraw ma niezrozumiałe dla nas nazwy. Mi jest łatwiej zamawiać w ciemno. Spokojny jest wege, więc musi wiedzieć, o co prosi. I jak na razie nie jest mu łatwo, bo praktycznie wszystko tutaj zawiera mięso albo jest deserem na słodko. I to zdziwienie sprzedawców, że jak to, chcemy coś bez mięsa?! Dobrze, że Spokojny chociaż je ryby. 

Za to jest tutaj wiele restauracji typu fastfood – McDonalds, KFC, Jollibee. Mają one jedną wielką zaletę – toalety :)

Po którymś spacerze w mniej biznesowej dzielnicy, postanowiliśmy zjeść obiad, tak jak lokalni – czyli w przydrożnej budce. Jedzenie proste i pyszne. Choć higieniczność miejsca mogłaby odstraszać „białego człowieka” żadnych rewolucji żołądkowych nie mieliśmy.

Kulki:

Ciasto przypomina nasze pierogi, kulki też jest chwilę gotowane we wrzątku. Podawane na ciepło, z (a jakże!) słodkim sosem.

Chicken/Manok balls – wbrew pozorom nie zwykłe jajka, tylko farsz z kurczaka owinięty w ciasto

Po lewej Kwek kwek – przepiórcze jaja w cieście z dodatkiem pomarańczy, 

Po prawej Kikiam – to już nie kulki, ale filozofia podobna. Teoretycznie w środku była ryba. Ale nie jestem pewna…

I kuleczki sobie leżą na półce w budce przez cały dzień, bez lodówki, przy 30-kilku stopniach. I nadal są wyśmienite. (Jak oni to robią?!). 
Cena - około 15 pesos (1,3 zł).

Lugaw - czyli zupa dla zmarzluchów 

Lugaw - zupa z rozgotowanego ryżu,podawana ze szczypiorkiem, jajkiem, prażoną cebulą i ostrą papryką. Smaczne, pikantne, rozgrzewające(!), sycące a kosztowało tylko 20 pesos. (1,8 zł) (Lokalni powiedzieli nam, że jedzą Lugaw, gdy jest im zimno, czyli gdy jest jakieś 20 stopni… :D
Z innych ciekawostek:

• Są tutaj dostępne pierogi (lokalnej nazwy nie pamiętam) – kształt ten sam co nasze przysmaki, tylko troszkę większe, pieczone w piekarniku, z farszem z tuńczyka albo owoców morza, tyle, że ze słodkim ciastem...

• Ketchup - Kupiłam ketchup. Źle! Myślałam, że kupiłam ketchup. Spokojny rozszyfrował skład: Woda, chili, cukier, banany, mąka i dodatki – i żadnego pomidora… Ale da się zjeść, smakuje jak bardzo niskich lotów pasta paprykowa.

I na dowód, że tutaj wszystko jest możliwe:
Zupka chińska o smaku sojowego kurczaka.

W składzie same świństwa, plus soja i zapach kurczakopodobny. Można? Można!

Piątkowe poznawanie okolicy

Ze względu na zmianę czasu w piątek wstaliśmy dopiero po 14.00. (Tutaj czas jest 7 godzin w przód tzn. gdy w Polsce jest północ, tu już jest 7 rano). Postanowiliśmy przejść się na spacer po okolicy. Spacerowaliśmy po McKinley Hill (które jest centrum biznesowo-mieszkalno-burżujskim) i idąc dalej, bez specjalnego celu, dotarliśmy do Bonifacio Global City (dzielnica, która czasem należy do Taguig - w którym mieszkamy - a czasem do Makati - sąsiedniego miasta) i do Market! Market! czyli targowiska połączonego z wielkim centrum handlowym. 

Targowisko - owoce są tutaj dosyć drogie. W przeciwieństwie do mięsa i ulicznego jedzenia 

Centrum handlowe bardzo podobne do naszych, z tą różnicą, że przy wejściu do wielu sklepów są wykrywacze metali i ochrona przeszukująca bagaże, torby i kieszenie

Praktycznie cały nasz spacer był w obrębie bogatej części miasta. Szklane wieżowce, luksusowe sklepy i samochody. 

Większość zabudowań powstała w ciągu ostatnich kilku lat.  Co ciekawe, w Bonifacio Global City jest bardzo czysto. Wręcz nieskazitelnie czysto a jest to tym dziwniejsze, że praktycznie nie ma tutaj koszy na śmieci. Po tym jak Spokojny dostał ulotkę prezentującą mieszkania na sprzedaż, dobre 45 minut szukaliśmy jakiegokolwiek kosza! 

PS. Ulotki głównie dostaje Spokojny, więc to on ma z nimi większy problem. Pewnie tutaj kobieta ma mniej do gadania, więc nie warto na nią marnować reklamówek. 

Na ulicach i w budynkach jest bardzo wielu uzbrojonych policjantów i strażników miejskich (noszących eleganckie kapelusze z płaskim rondem, w stylu kanadyjskich rangerów). Czuliśmy się w pełni bezpiecznie. 

I tutaj mała uwaga na temat zdjęć. Wbrew pozorom, nie robimy ich dużo. Nie fotografujemy osób, które nie mają na to ochoty, nie fotografujemy miejsc, w których nie wypada tego robić, więc czasem musi wystarczyć Wam opis :)

Większość zabudowań powstała na przestrzeni ostatnich kilku lat i nadal budowane są kolejne. Miasto bardzo dynamicznie się rozbudowuje. 

Logo Bonifacio Global City. 
Dziwne w BGC jest to, że niektóre ulice są zupełnie puste (wydaje nam się, że część wieżowców jest jeszcze niewykorzystanych) a niektóre całkowicie zakorkowane... 

Tu fragment, który niczego ciekawego nie wnosi i można go streścić tak: poszliśmy na spacer jedną, a wróciliśmy inną drogą. Koniec. A dla lubiących lanie wody:

Ponieważ zapadł już zmrok (tu o 18 jest już ciemno) i byliśmy gdzieś daleko od mieszkania, bez mapy, bez telefonu, bez znajomości lokalnego systemu transportu, uparłam się, że czas wracać. 

Fragment panoramy Bonifacio Global City

Byłam przekonana, że jeśli wrócimy po swoich śladach (bezpieczne, ale nudne) albo chociaż pójdziemy w tamtym kierunku to jakoś trafimy do siebie. Spokojny stwierdził, że jeśli pójdziemy w odwrotnym kierunku, to też jakoś trafimy, więc po co iść w tę stronę, którą już znamy. Bardzo logiczne, prawda? No, ale Spokojny się uparł, więc cóż było robić. Ale im dalej szliśmy tym bardziej czułam się zagubiona (i zbulwersowana – wszak powinniśmy iść w odwrotną stronę!). On co kawałek pytał mundurowych o drogę. Na Filipinach angielski w stopniu lepszym, gorszym lub takim sobie jest dość powszechny, więc jakoś tam się dogadywaliśmy (a właściwie On, bo ja byłam zbyt zajęta bulwersowaniem się). Z czasem mundurowi zaczęli wskazywać kierunek X, który był absurdalny i dla mnie i dla Spokojnego. I chyba gdzieś w okolicy jest coś, co nazywa się podobnie jak nasze osiedle i to tam nas kierowali. Na szczęście udało nam się spotkać rozgadanego policjanta, który wytłumaczył nam drogę. Ale zastrzegł, że to baardzo daaaaleko i koniecznie powinniśmy wziąć taksówkę. (Taksówki co chwilę się zatrzymują koło nas i oferują powózkę, no ale to nie w naszym stylu, a zwłaszcza nie w Spokojnego stylu). No to idziemy dalej. Ciemno, głośno, spalin pełno. Idziemy wzdłuż jakiegoś płotu i bum, moje biodro trafiło na kawał betonu porośnięty liśćmi i wystający od tak, na środku chodnika! (Zdarzyło nam się spotkać kable przecinające chodnik na wysokości głowy(!)) Ale uff! Trafiliśmy na skrzyżowanie, które znamy. Jesteśmy uratowani. Spokojnego rozpierała duma, że jednak idąc „w jego absurdalnym, co Ci się w głowie poprzewracało, kierunku, dotarliśmy do domu”. Mnie dopadło zmęczenie, wszak bulwersowanie się także jest bardzo wyczerpujące.

Koniec nic-niewnoszącej opowieści, za to kilka ciekawostek:

• Skóra Filipińczyków ma złoty kolor a ich włosy są zazwyczaj ciemne, gęste i grube (słowem: przepiękne!). Nasza skóra się bardzo tutaj wyróżnia i jest uznawana za coś lepszego. Im jaśniejsza skóra tym lepiej, dlatego często chodzą za parasolami, by chronić się przed słońcem, a w sklepach praktycznie wszystkie mydła mają właściwości wybielające i rozjaśniające.
  
• Moje włosy (po filipińsku włosy to buhok i uważam to za świetne określenie), tak więc moje buhoki też wzbudzają wielkie zainteresowanie, że niby takie miękkie i delikatne…. A ja bym z ogromną chęcią się zamieniła na te cudne czarnobłyszczące filipińskie…
  
• Ze względu na naszą skórę i domniemane bogactwo (dla Filipińczyków z założenia jesteśmy Amerykanami) zwracają się do nas z dużym szacunkiem. Często wołają: Dzień dobry, Sir! Dzień dobry Madam! Ustępują nam miejsca i ogólne traktują z bardzo dużym szacunkiem, do tego stopnia, że pani na wózku inwalidzkim, uparła się, żeby przepuścić Spokojnego w przejściu!
  
• W filipińskim rozumowaniu, my jako biali, mamy dużo pieniędzy, jesteśmy leniwi, wszędzie jeździmy taksówkami a już na pewno nigdzie nie chodzimy piechotą albo po schodach jeśli jest winda. Ale też nie jesteśmy uważani za złodziei albo szemrańców, bo przy przechodzeniu przez różnorakie bramki, lekko lub prawie wcale nas nie przeszukują. Bramek i rewizji jest bardzo dużo. Są przy w wejściu na peron kolejowy, przy wejściu do każdego większego sklepu, centrum handlowego itd. Ale mam wrażenie, że są bardziej pro forma niż faktycznie mają chronić przed wnoszeniem broni.
  
• Przechodzenie przez jezdnie jest dokładnie takie, jak na gifie sprzed kilku postów. Po prostu wchodzisz na jezdnię i idziesz a samochody nie zatrzymują się tylko Cię omijają. Na początku to był dla nie szok. Cztery oficjalne pasy, samochody jadą w pięciu rzędach, a do tego rynsztokiem i wszędzie gdzie się da, jeżdżą skuterki. Przy pierwszym przejściu przez zatłoczoną jezdnię, uparłam się, że znajdziemy jednak pasy. Znaleźliśmy, ale co z tego, skoro i na nich obowiązują takie same zasady – chcesz przejść, to idziesz. Jak stoisz i na czekasz, aż coś samo z siebie się zatrzyma, to znaczy, że wcale nie chcesz przejść. Spokojnemu się to bardzo podoba. Wolna amerykanka. Po kilkunastu takich ruchliwych skrzyżowaniach nauczyłam się, że tak można przechodzić. I że to działa. I że jeszcze nikt mnie nie przejechał. Ba! Nawet jak są światła, to są one tylko miłą wskazówką, do której wcale nie trzeba się stosować.
  
• Było już parę razy tak, że przechodzimy przez skrzyżowanie „na Filipińczyka” pchając się pod nadjeżdżające samochody i skuterki, i nagle stojący na środku skrzyżowania policjant (który niby kieruje ruchem, ale jest tak samo ignorowany przez wszystkich jak światła, przejścia dla pieszych czy inne zasady ruchu) i krzyczy do nas: Sir! Madam! – Odwracamy się, myślimy – no jak nic będzie mandat! – a policjant na to, z wielkim uśmiechem na twarzy – Dzień Dobry! Miłego dnia! 

I to tyle ze spaceru po bogatej części miasta. Ale Filipiny mają też drugą, bardzo biedną stronę, ale to nie temat na dziś.

Osiedle

Dzisiaj udało mi się złapać troszkę lepszy internet, zatem wrzucam pierwsze fotki.

Kliknij na zdjęcie, jeśli chcesz je powiększyć. 

To jeden z takich bloków jak nasz (tylko, że łatwiejszy do sfotografowania)

Jest tutaj trochę bardzo wypielęgnowanej zieleni

Klatki schodowe są otwarte, a wewnątrz bloku, na parterze rosną rośliny

A to już suszarnie/składziki na dachu. Typowe klatki. Na każde mieszkanie przypada jedna wielkości ok. 1 m x 2m.
Jest tu tak duża wilgotność powietrza, że jak powiesiłam pranie w naszej klatce, to po 24 godzinach, mimo okropnego upału nadal było wilgotne.

Mieszkanie

Gdy przyjechaliśmy w środku nocy do "naszego" mieszkania, miała tam czekać na nas agentka od nieruchomości i przekazać nam klucze. Przyjeżdżamy, pukamy, stukamy i nic. Nikogo nie ma. Jest już pierwsza w nocy, więc zastanawiamy się co robić. Ja - nadal zadowolona, że bez problemu dotarliśmy na miejsce - łaskawie oferowałam, że nie bez większej paniki mogę poczekać na schodach do rana. Było ciepło, było oświetlone, był czytnik książek. Ale Spokojny stwierdził, że to wszystko przecież jest bez sensu i on chce się wykąpać. Podzwonił gdzie trzeba i po trzech minutach przyszła agentka nieruchomości, która mieszka dwa bloki dalej, wielce oburzona, że ochroniarz zapomniał nam przekazać, że jej się znudziło czekać u nas i poszła do siebie.

Mieszkanie jest fajne, położone na strzeżonym osiedlu złożonym z kilkunastu podobnych do siebie bloków. Dostępny jest tylko jeden wjazd, a cały teren otoczono bardzo wysokim murem.
Każdy z bloków nazywa się tak, jak któraś z filipińskich wysp. Budynki mają po 5 pięter, dwie otwarte klatki schodowe a na strychu suszarnie. Na każdy blok przypada jedna winda,ale w ramach poprawy naszych figur postanowiliśmy z niej nie korzystać. Skrzynki pocztowe na dole zazwyczaj nie mają kluczy i są pootwierane. W naszej czekało na nas kilkanaście ulotek z propozycjami masażu, masażu z dodatkami albo samych dodatków.

Nasze mieszkanie znajduje się na 5 piętrze, jest jak na tutejsze standardy bardzo duże, choć ma maksymalnie ze 40 metrów. Z obserwacji wynika, że na takim metrażu zazwyczaj mieszka co najmniej 3 osobowa rodzina.

Na szczęście mamy tutaj klimatyzację, bo bez niej zamiast Paniki byłabym pewnie ugotowaną marudą. Na Filipinach naprawdę okropnie gorąco i parno. To czy właśnie wchodzi się pod prysznic czy spod niego wychodzi nie ma wielkiego znaczenia. Człowiek jest ciągle cały mokry. W nocy śpimy tylko pod prześcieradłem, z włączoną klimą i zdecydowanie nie jest nam za zimno.

A szukając mieszkania upierałam się, że chce mieć podgrzewacz do wody, by nie musieć brać zimnego prysznica. Tanga ako! Co po filipińsku znaczy - jestem głupia! Bo teraz zimny prysznic, to cudowna przyjemność a podgrzewacz jest bezużytecznym dodatkiem.  No ale chciałam, to mam :)

W mieszkaniu razem z nam mieszka trochę pająków i sporo mrówek, które natychmiast rzucają się na pozostawione jedzenie,co wymusza na nas trzymanie wszystkiego jadalnego w lodówce. Ale to i tak jest niezbędne, bo batoniki czy czekolada poza lodówką utrzymują się w stanie płynnym.

Niestety osiedle ma też pewien wyraźny problem. Są to bezpańskie koty. Trochę dokarmiane przez mieszkańców, trochę polują same, bo małych zwierząt jest tutaj sporo, ale pozbawione są regularnej opieki. Chodzą po klatkach schodowych i miauczą, a właściwie wyją przeraźliwie. Zastanawialiśmy się ze Spokojnym czy tu są w ogóle jacyś weterynarze na Filipinach... ale widzieliśmy kilku ludzi z psami na smyczy (jeden z nich to był husky! w takim upale!!), więc i weterynarze pewnie są. Jak znajdziemy jakiegoś, to z nim pogadamy.

PS.W trakcie pisania tej notki:

• zabrakło wody w kranie, 
• włączył się zignorowany przez wszystkich alarm przeciwpożarowy 
• a przez zewnętrzną szybę przeszedł potwór karaluchopodobny długości jakiś 6 cm... brrr! Alarm ucichł. Woda po jakimś czasie wróciła. Mam nadzieję, że robal nie pójdzie za jej przykładem. 

W samolocie

Wszystko zaczęło się na Warszawskim Okęciu, gdzie byliśmy już kilka godzin przed odlotem. 

Nasze bagaże ważyły dokładnie tyle, ile mogły, czyli po 23 kg. Bagaże podręczne były zdecydowanie cięższe niż mogły, ale na szczęście nikt specjalnie ich nie ważył. 

Jeszcze na Okęciu owinęliśmy nasze duże walizki folią. Usługa mimo,że potwornie droga (50 zł za kawałek foli!) to stwierdziliśmy, że warto. Nie dlatego, że baliśmy się, że coś z naszych walizek zniknie, tylko wręcz odwrotnie. Dlaczego? Nasi znajomi podróżnicy powiedzieli nam, że czasem przekupiony celnik na jednym lotnisku dorzuca do bagażu coś nielegalnego, np. narkotyki. Następnie inny cwany celnik na następnym lotnisku najzwyczajniej w świecie wyciąga z walizki to "coś".  A jeśli cwanego celnika akurat nie będzie i sprawa się wyda, to i tak będzie na podróżnika, wszak to jego walizka... 

Wracając do podróży. Lecieliśmy przez Amsterdam. Tam na lotnisku Spokojny poszedł załatwić mi zmianę miejscówki, tak bym mogła siedzieć w samolocie koło niego. Udało się. Krótki spacer po strefie wolnocłowej i ruszyliśmy do Pekinu. Tam mimo dużego zamieszania uzyskaliśmy 72 godzinną wizę i mogliśmy wyjść poza lotnisko (ale niezbyt daleko, bo bałam się, że nie zdążymy wrócić na czas, Spokojny uważał że zdążymy, ale zwiedzanie ze spanikowaną mną wydało mu się mniej atrakcyjne). Więc się kręciliśmy to tu, to tam, ciągle pod czujnym okiem policjantów i innych służb. Lotnisko pekińskie wydało mi się bardzo ponure. Wszędzie kamery, urzędnicy, biurokracja. Nie dało się po prostu "przesiąść" jak zazwyczaj na lotniskach transferowych, tylko trzeba było przejść jeszcze raz przez odprawę  celną, paszportową, bagażową, wypełnić papierek na temat stanu zdrowia. Cóż, komunistyczny kraj. 

Mieliśmy jeszcze trochę czasu, więc chcieliśmy się zdrzemnąć. Ale oczywiście nie pozwoliłam nam spać równocześnie, przekonana, że w ten sposób na pewno nas okradną albo prześpimy nasz lot. Spokojny stworzył dziwaczną konstrukcję z naszych bagaży i zasnął. Ja zostałam z książką. 

Z tamtejszych ciekawostek: 

• męska toaleta - Spokojny określił to tak, jakby się wchodziło w wielką żółtą śmierdzącą chmurę. 
• damska toaleta - stara, ale nieskazitelnie czysta. Po każdej wizycie w kabinie, natychmiast wchodziła tam Pani ze ścierką i mopem i wszystko przecierała. Umyłam ręce, Pani natychmiast wytarła umywalkę, uczesałam się, kobieta od razu zmiotła moje włosy z podłogi. Było to bardzo dziwne uczucie... 
• co kawałek stoją automaty z wodą i kubeczkami w kształcie rożków, co oznacza, że nie można ich było nigdzie zostawić napełnionych. 

Następnie z Pekinu mieliśmy lecieć już do Manili z międzylądowaniem w Xiamen. Sądziłam, że całą drogę zostaniemy sobie w samolocie i w Xiamen wysiądą tylko Ci co powinni, coś jak przystanek tramwajowy. Ale nie, wysadzili nas wszystkich, również wszystkie bagaże, oczyścili samolot i znów mogliśmy wrócić na pokład. Zostało już tylko kilka godzin do Manili.

No i się zaczęło. Rozdano nam masę kartek do wypełnienia. A propos zdrowia, miejsca zamieszkania itp. a także deklarację celną, w której trzeba było oficjalnie zadeklarować, co się wwozi i w jakich ilościach. Czytam: Sumiennie przysięgam, że nie wwożę ze sobą do Filipin żadnych produktów zabronionych w tym m.in. mięsa. A ja przecież wiozę kabanosy! Więc zaczęła się PANIKA. A co powinnam wpisać? A co mi grozi jak przeszukają walizkę? Zamkną czy tylko grzywna? Panika na całego. Spokojny miał mnie serdecznie dość i zaofiarował się, że będzie mi przysyłał paczki do więzienia, jak już mnie zamkną.... 

Lądujemy, kilka bramek, odbieramy bagaże (na szczęście nikt do nich nie zaglądał w poszukiwaniu kontrabandy czyli kanapek i kabanosów) i normalnie wychodzimy z lotniska z naszymi deklaracjami celnymi w kieszeniach. Spokojny miał wielki ubaw, a ja wspaniałomyślnie pozwoliłam mu się śmiać do woli. Poczułam ulgę. Wylecieliśmy i dolecieliśmy. Ja, Spokojny i moje kabanosy!

Zawał

Przed wyjazdem musieliśmy postarać się o wizy. Najpierw wybraliśmy do amabasady Wietnamu, bo tam też chcemy jechać. Załatwiliśmy formalności bez problemu. W piątek mieliśmy jechać do ambasady Filipin. Jest piątek rano,  szukujemy dokumenty, żeby na pewno mieć przy sobie wszystko, czego wymagają. Pytam się Spokojnego:

- Kochanie, a gdzie jest Twój paszport?

- W tej niebieskiej kurtce.

- W tej niebieskie kurtce, którą wczoraj wyprałam?!?! 

Wyprałam Spokojnemu paszport. Proszkiem do kolorów. Z odplamiaczem. 

Bojąc się potwornie podejść do tej kurtki i sprawdzić czy faktycznie ma ona jeszcze jakąś kieszeń, której opróżnienie pominęłam przed praniem, Ciągle miałam nadzieję, że Spokojny się myli. 

Cholera. Paszport jest. Wyciągam. Kapie. 

Zaraz musimy wyjeżdżać do ambasady a z paszportu kapie. Szybko biorę suszarkę i zaczynam suszyć i powstrzymuję się, żeby się nie rozpłakać. Wszystkie dokumenty, bilety, umowy wszystko było na ten numer paszportu właśnie, z resztą Spokojny i tak nie zdążył by sobie wyrobić nowego.  Nic, suszę. Ostatnia strona na szczęście czytelna. Wyprało się trochę pieczątek z poprzednich wyjazdów. No i ta z wizy wietnamskiej też taka prawie niewidoczna. Ale wszystkie teksty są czytelne. Koniec suszenia - musimy wszak wyjeżdżać już do ambasady. Na miejscu dajemy wszystkie wymagane dokumenty i paszporty. U mnie wszystko gra. Ale Pani konsul bierze wilgotny paszport do ręki, przygląda mu się dokładnie. Patrzy na nas, na paszport, na nas i mówi w końcu: hmmm.... jednak potrzebujemy jeszcze od Państwa trochę dokumentów. Biegaliśmy, załatwialiśmy (głównie Spokojny, bo on jest w tych sprawach lepszy) i po dwóch tygodniach skompletowaliśmy wszystko, dostarczyliśmy i dostaliśmy upragnione wizy i paszporty. Jego całkiem dobrze wysechł a po wyprasowaniu wygląda całkiem nieźle, jak na wyprany paszport. :)

A jak całą tę historię przeżył mój luby? Jak zwykle, ze spokojem...

Wymyślili, postanowili i (oby!) polecą.

Wylatują w ten wtorek. Wracają w piątek, kilka miesięcy później :)

Spokojny w tygodniu  będzie bardzo zajęty - będzie  dzielić się specjalistyczną wiedzą, debatować i rozwiązywać masę problemów. 
Ona na  wyspach będzie leżeć, pachnieć (i panikować). Prawdopodobnie znajdzie  sobie jeszcze jakieś zajęcie, żeby nie było zbyt spokojnie.
Będą mieszkać w Taguig, które należy do kilkunastomilionowego kompleksu miast powstałego wokół stolicy - Metro Manila. (co oczywiście  ma dużo sensu, skoro Panika boi się tłumów). 
To czemu akurat tam? Bo Ona się uparła, żeby On mógł chodzić do pracy piechotą.

A na zakończenie ich ulubiony azjatycki gif:

Podobno w Manili też są takie miejsca. Będą się zatem musieli jeszcze wiele nauczyć.

Panika i Spokój - czyli słowem wprowadzenia

Ona - Panika - przejmuje się zawsze za bardzo, za mocno i zbyt wieloma banałami. Panikuje z byle powodu albo całkiem bez powodu.
On - Spokój - na luzie, opanowany i wiedzący, że wszystko da się jakoś załatwić. Stanowi główny punkt zaczepienia spanikowanej Paniki.

Są razem 5 lat, jeszcze się nie pozabijali.
On jest wege - ona jest normalna.
On śpi w skarpetkach -  ona co noc kradnie kołdrę.
Ona wpuszcza psa do łóżka - on protestuje,
Ona kiepsko gotuje - on i tak to zjada.
Oboje są uzależnieni od internetu i książek.
Oboje mają wspólne zainteresowania,
A czasem nawet bawią ich te same dowcipy...

I żyją sobie razem radośnie, aż któregoś pięknego dnia, Ona niewiele myśląc (jak to ma w zwyczaju) rzekła nieco żartobliwie:
- A może pojedźmy w świat? Co powiesz na Filipiny? 
On - ze spokojem rzekł:
- Pewnie!
I wtedy Panika zrozumiała, co się wydarzyło i... zaczęła panikować.

I tak proszę Państwa to wszystko się zaczęło....